As actrices e os actores temos sentimento de orfandade.
Para nós, a familia do teatro, Manolo foi, é e será unha das persoas máis necesarias da nosa historia. A casa que hoxe habitamos ergueuse grazas ao traballo que el desenvolveu durante toda a súa vida, poñendo os cimentos e agasallándonos co continente e tamén co contido.
A Manuel Lourenzo debémoslle a gratitude de ser clave no nacemento do teatro profesional e independente do noso país, abrindo e sinalando o camiño para todas as que viñemos despois.
A Manolo debémoslle tamén que nos achegase obras do repertorio universal á nosa lingua. As súas traducións dos grandes clásicos, de autores contemporáneos e os seus ensaios, son ferramentas imprescindibles para o estudo e a creación nas artes escénicas en galego.
Imprescindibles son tamén os centos de pezas dramáticas da súa autoría, que nos proporcionan un patrimonio literario para entender o mundo e a humanidade desde o palco.
E non podemos deixar de recoñecerlle toda a labor pedagóxica que desenvolveu durante toda a súa vida e que arraigou en Casahamlet, onde Manolo sementou nas novas xeracións todo o amor que el irradiaba polo teatro galego e en galego.
Marchou un bo e xeneroso.
Moitas grazas por todo, Manolo!
Na foto, recollendo o Premio de Honra Marisa Soto na II Edición dos Premios de Teatro MAría Casares, en 1998